Dagtekst van donderdag 4 februari 2016

De natuur - de gevaren van zijn wil aan haar op te leggen

04/02/2016

In de loop der eeuwen is de mens erin geslaagd om steeds meer zijn wil op te leggen aan de natuur. Uiteraard is de natuur geduldig, maar wanneer zij voelt dat de mensen hardnekkig doorgaan met de orde te verstoren die haar regeert, gaat zij in de tegenaanval, en deze reactie moeten de mensen niet alleen ondergaan in het hun omringende milieu, maar ook in zichzelf. Zij denken zich ongestraft aan allerlei misbruiken te kunnen overgeven, zonder te voorzien dat ze dezelfde wanorde die ze in de natuur scheppen, eveneens in hun eigen lichamelijk en geestelijk organisme scheppen. En waarom slagen de mensen er niet in het onder elkaar eens te worden, waarom hebben zij altijd conflicten met elkaar? Ook dat komt omdat zij de orde der dingen niet eerbiedigen die de Schepper in de natuur en in henzelf gevestigd heeft. Wie geleerd heeft zijn innerlijke wereld af te stemmen op de orde die de Schepper heeft gewild, laat zich niet gelden ten opzichte van de natuur en doet dat evenmin tegenover de mens; hij oefent geen druk uit op hen en hij probeert geen persoonlijk voordeel uit hen te halen. Integendeel, hij is hen van dienst, zoveel als hij kan.